Joan Baez - Diamonds and Rust şarkısının hikayesi

Yıllar 1961’i gösterdiğinde 19 yaşındaki genç şarkıcı Bob Dylan, New York’a adım attı. Amacı idolü olan folk müzik efsanesi Woody Guthrie’yle tanışmak ve müzik piyasasına girmekti. Huntingon hastalığıyla boğuşan Guthrie’yi bir hastane köşesinde bulduğunda bir diğer folk müzik efsanesi Pete Seeger’la tanıştı ve fırsat kapıları kendisi için açıldı.

Bir yandan Sylvie Russo’yla aşk yaşayan Dylan, diğer taraftan etkileyici tarzıyla folk müzik dünyasına adeta bir yıldırım gibi düştü. Ondan etkilenenlerden biri de o dönem kendisinden daha şöhretli olan buğulu ses Joan Baez’di. Dylan ve Baez arasındaki etkileşim, müzikle sınırla kalmayıp tutkulu bir ilişkiye dönüşünce ortaya gelgitli bir aşk üçgeni çıktı.

Birlikte eserler üretip, turnelere katılıp sahneye çıkan ikili, müzik endüstrisinin devleri arasına girdiler. Ancak ilişkilerinde denge ve süreklilik sağlayamadılar. 1965’te Dylan’ın Sara Lownds’la 12 yıl sürecek sürpriz evliliği, ilişkilerini sekteye uğrattı. Baez ise 1968 yılında David Harris’le evlendi. Onun evliliğiyse 5 yıl sürdü.

1974 yılında bir gece yarısı Baez’in telefonu çaldı. Kendisini bir telefon kulübesinden arayan konserini biraz önce tamamlayan Dylan’dı. Yeni şarkısından bahsetmek için aradığını söyledi. Bu arama, Baez’de güçlü bir duygu fırtınası yarattı ve en önemli şarkısı Diamonds and Rust’a imza atmasına neden oldu. Şarkı sözleri, ikilinin neden hiçbir zaman birleşemediğini ve ayrılamadığını şairane bir dille anlatıyordu.

1975 yılında Baez’in yayınladığı aynı adlı albümdeki şarkı, sanatçının en büyük hiti olmakla kalmayıp Dylan’la yollarını efsanevi Rolling Thunder Revue turnesinde kesiştirdi. Dylan, Baez’den kendisi için yazdığı şarkıyı seslendirmesini istedi. Baez, şarkıyı ona yazmadığını söyleyerek seslendirse de; yürümeyen bir ilişkiyi, küllenmeyen bir aşkı, unutulmaz anları ve acı verici ayrılığı anlatan gönderme dolu sözler şarkının kime yazıldığını ortaya koyuyordu. İşte o sözler:

Lanetleneceğim

İşte bir kez daha geliyor hayaletin

Ama bu olağandışı değil

Sadece dolunay var

Ve senin arayacağın tuttu

Ve burada oturuyorum

Elim telefonda

Tanıyor olabileceğim bir sesi dinliyorum

Bir kaç ışık yılı öncesinden

Dosdoğru ilerliyor bir düşüşe doğru

 

Hatırladığım kadarıyla gözlerin

Nar bülbülü yumurtalarından daha maviydi.

Benim şiirselliğime berbat demiştin

Nereden arıyorsun?

Orta batıda bir telefon kulübesinden

On yıl önce

Sana bazı kol düğmeleri almıştım

Sen bana bir şeyler getirmiştin

İkimiz de biliyoruz anıların ne getirebileceğini

Elmaslar ve pas getirirler.

 

Sen patladın sahnede

Halihazırda bir efsane

İşçi sınıfı fenomeni

Orijinal serseri

Yolunu kaybedip kollarımın arasına geldin

Ve orada kaldın

Geçici olarak bir denizde kaybolmuş

Madonna serbest bir şekilde senindi

Evet, en alt raftaki kız

Seni sağ salim tutacaktı.

 

Şimdi seni ayakta görüyorum

Kahverengi yapraklar etrada düşerken

Ve saçında karlar varken

Şimdi gülüyorsun penceresinden

O köhne otelin Washington meydanındaki

Nefesimiz beyaz bulutlar gibi çıkıyor

Karışıyor ve asılıyor havada

Konuşuyorsun sert bir şekilde benim için

İkimizde o an orada ölebilirdik.

 

Şimdi bana diyorsun ki

Nostaljik değilsin

O zaman bana başka bir sözcük ver onun için

Sen ki kelimelerle

Ve her şeyi muğlakta bırakmakta iyisindir

Çünkü şimdi o muğlaklığın birazına ihtiyacım var

Her şey çok açık bir şekilde geri geldi

Evet seni yürekten sevdim

Ve eğer bana elmaslar ve pas öneriyorsan

Ben çoktan bedelini ödedim.

Bob Dylan - Who Killed Davey Moore? şarkısının hikayesi

Bob Dylan’a şaşırtıcı şekilde edebiyat alanında Nobel ödülü verilmesinin en büyük nedeni, şarkılarında hikaye anlatıcılığını ulaştırdığı muazzam seviye. Dylan şarkılarında kurgusal hikayelerin yanı sıra gerçek karakterlerin yaşanmışlıklarına da yer vermiş bir söz yazarı. 1963 yılında sözlerini yazdığı protest yapıdaki “Who Killed Davey Moore?” şarkısı da gerçek bir olaya dayanmakta.

Şarkı, 21 Mart 1963 tarihinde yaşanan bir olaya dayanıyor. Amerika’da bir tüy siklet unvan koruma maçı. Şampiyon boksör Davey Moore’un karşısında Sugar Ramos var. Maç oldukça çekişmeli geçiyor. Onuncu raunda gelindiğinde Ramos, birkaç güçlü yumrukla Moore’u yere düşürür. Moore düşerken kafası önce gergin ring ipine, ardından da zemine sert biçimde vurur.

Aldığı sert darbeye karşın ayağa kalkan Moore, maçı ve şampiyonluk unvanını kaybeder. Soyunma odasında maça dair röportaj verir. Kısa süre sonra da fenalaşıp hastaneye kaldırılır. Moore’un beyin sapı hasarı nedeniyle komaya girdiği anlaşılır. Yaklaşık üç günlük yaşam mücadelesinin ardından Moore hayata gözlerini yumar.

Şarkıda Davey Moore’un katilinin kim olduğunu soran Dylan, sırayla herkesi sorgular. Hakem, seyirciler, menajer, rakip boksör ve gazeteci, verdikleri cevaplarla Davey Moore’un ölümünden sorumlu olmadıklarını söylerler.

Hakem, heyecan verici maçı durdurabileceğini ama durdurursa seyircinin yuhalayacağını söyler. Seyirciler, yalnızca yumrukları saymakla meşgul olduklarını belirtir. Menajer, bu sadece para için yapılan bir işti der. Rakip, kadere ve kazanma zorunluluğuna değinir. Gazeteciyse futbolun bokstan daha tehlikeli bir spor olduğunu söyleyip konuyu kapatır.

Şarkıda kişiler yerine toplumu sorgulayan Dylan, ölümde katkısı olan herkesin sorumluluk almaktan kaçışının altını çizer. Eğlenmek uğruna bir insanın hayatının barbarca feda edildiği bu hikaye, toplumun adeta aynası niteliğindedir. Şarkıyı hiç dinlemiş miydiniz? Eh, hikayesini de öğrendiğinize göre buyurun o zaman.